Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζαγορά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζαγορά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 8 Ιουνίου 2016
Κυριακή 1 Μαΐου 2016
Πάσχα 2016
...Έκανα ανασυγκρότηση δυνάμεων, μέχρι να γίνει ο καφές, να βοηθήσει.
Η σκέψη ήταν εκεί, έτσι κι αλλιώς, το κορμί εδώ, ως συνήθως.
Το τηλέφωνο χτύπησε.
"Χριστός Ανέστη και Ευχές και Χαρές... κ.λ.π. Κοιμηθήκαμε στο διπλό, ήταν υπέροχα... κ.λ.π."
Συγκινημένη.
Ενωμένες από ζωή, δύο αυλές. Γλεντούν, ψήνουν, τα λουλούδια μου μοσχοβολούν, τα τουβάρια μου αναπνέουν.
"Μια φωτογραφία της αυλής μου..." θέλω, μόνο.
"Δυστυχώς, ξεμείναμε..."
Δεν πειράζει...
Η φαντασία φωτογραφίζει καλύτερα...
"ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ" σε ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!
ΕΥΧΗ:
Του χρόνου, κι εγώ, μαζί με την οικογένειά μου, ΕΚΕΙ!
Είθε...!
Νά 'ναι ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ, ΟΛΟΣ!
Γίνεται;
Όσο περνάει απ' το χέρι μου, θα το προσπαθώ.
Η σκέψη ήταν εκεί, έτσι κι αλλιώς, το κορμί εδώ, ως συνήθως.
Το τηλέφωνο χτύπησε.
"Χριστός Ανέστη και Ευχές και Χαρές... κ.λ.π. Κοιμηθήκαμε στο διπλό, ήταν υπέροχα... κ.λ.π."
Συγκινημένη.
Ενωμένες από ζωή, δύο αυλές. Γλεντούν, ψήνουν, τα λουλούδια μου μοσχοβολούν, τα τουβάρια μου αναπνέουν.
"Μια φωτογραφία της αυλής μου..." θέλω, μόνο.
"Δυστυχώς, ξεμείναμε..."
Δεν πειράζει...
Η φαντασία φωτογραφίζει καλύτερα...
"ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ" σε ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!
ΕΥΧΗ:
Του χρόνου, κι εγώ, μαζί με την οικογένειά μου, ΕΚΕΙ!
Είθε...!
Νά 'ναι ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ, ΟΛΟΣ!
Γίνεται;
Όσο περνάει απ' το χέρι μου, θα το προσπαθώ.
Δευτέρα 25 Απριλίου 2016
Ρίξε, ότι θέλεις, ΡΙΞΕ!
ΡΙΞΕ ΘΕΕ ΜΟΥ - ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΔΙΣΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑΣ,
Παραδοσιακό Πελοποννήσου - ΝΕΡΑΝΤΖΟΥΛΑ- Γιούλη Τσεντούρου (Ρόδο του Ανέμου)
Παραδοσιακό Πελοποννήσου - ΝΕΡΑΝΤΖΟΥΛΑ- Γιούλη Τσεντούρου (Ρόδο του Ανέμου)
Γνωστό σ' όλη την Ελλάδα τραγούδι. Το τραγουδάγανε σε αργό ρυθμό, ομαδικά, όταν πήγαιναν να πάρουν τη νύφη, ή σε άλλες γιορταστικές εκδηλώσεις. Πάντα όμως περπατητά. Τραγούδι με προέλευση από την Πελοπόννησο. Ο ρυθμός του κομματιού είναι 6/8 (2-2-2) και χορεύεται ως «ΤΣΑΜΙΚΟΣ».
Στίχοι - Μουσική: Παραδοσιακοί
Ερμηνεία : Γιούλη Τσεντούρου
Νεραντζούλα φουντωμένη
Νεραντζούλα φουντωμένη
που είναι τ' άνθια σου νεραντζούλα
που είναι τ' άνθια σου
που είναι η πρώτη σου εμορφάδα
που είναι η πρώτη σου εμορφάδα
που είναι τα κάλλη σου νεραντζούλα
που είναι τα κάλλη σου
Φύσηξε βοριάς κι αγέρας
Φύσηξε βοριάς κι αγέρας
και τα τίναξε νεραντζούλα
και τα τίναξε
Σε παρακαλώ βοριά μου
Σε παρακαλώ βοριά μου
φύσα ταπεινά νεραντζούλα
φύσα ταπεινά
Ν' αρμενίσουν τα καράβια
Ν' αρμενίσουν τα καράβια
τα ζαγοριανά νεραντζούλα
τα ζαγοριανά
Που 'χουν ναύτες παλικάρια
που 'χουν ναύτες παλικάρια
κι όμορφα παιδιά νεραντζούλα
κι όμορφα παιδιά ..
Το Ρόδο του Ανέμου ιδρύθηκε το 1996 από τη Γιούλη Τσεντούρου (κρουστά, τραγούδι), την Άντα Κωστούρου (κιθάρα, τραγούδι) και τον Γιάννη Ζίγκιρη (κιθάρες, πιάνο, παραδοσιακά έγχορδα, τραγούδι), οι οποίοι μέχρι σήμερα αποτελούν τον βασικό πυρήνα του σχήματος. Κατά καιρούς συμμετείχαν στο μουσικό αυτό σχήμα πολλοί μουσικοί, όπως οι: Δημήτρης Κρουσταλλάκης, Χρήστος Δαλιάνης, Δημήτρης Κουντουράκης, Δημοσθένης Κατσάνης, Γιάννης Μπαρμπαγιάννης, Βασίλης Λιαρμακόπουλος, Όσβαλντ Αμιράλλις. Η μουσική τους έχει επιρροές ...απ' την παράδοση, στα συστατικά της στοιχεία, το ροκ της αμερικής των πιο αγνών νεανικών ονείρων τους, τις αρμονικές της δύσης και τα μέλη της ανατολής, ενώ έχει πάντα έναν φεγγίτη ανοιχτό για ό,τι αληθινό έχουν να προτείνουν οι γενιές που ήρθανε λίγο μετά. Κυρίως, όμως, πιστεύουν πως η μουσική ...είναι ένα άρμα που φέρνει στον ακροατή κομμάτια απ' την ψυχή τους. Σ' εκείνο το μυστικό τοπίο που συναντιούνται οι άνθρωποι αυθεντικοί και πεντακάθαροι από ανάγκες και συμβάσεις.
Παρασκευή 15 Απριλίου 2016
Πέμπτη 14 Απριλίου 2016
Τετάρτη 30 Μαρτίου 2016
Κάποτε στη Ζαγορά…
Κάποτε στη Ζαγορά…
Γεμάτη νοσταλγία αυτή η παλιά φωτογραφία από το αρχείο της Άννας Κουτσελίνη, που μας γύρισε σε μία εποχή αλλοτινή. Με φόντο τη χιονισμένη Ζαγορά, ανήμερα του Ευαγγελισμού κοντά στα τριάντα χρόνια πίσω. Το ημερολόγιο έδειχνε 25 Μαρτίου 1987 και παρά τη βαρυχειμωνιά, οι Ζαγοριανοί ετοιμάζονται να τιμήσουν τη διπλή γιορτή εκείνης της ημέρας. Τα τσολιαδάκια, ολόκληροι άντρες σήμερα, θα έχουν να θυμούνται πώς γιόρταζαν κάποτε στο χωριό, όταν όλα ήταν πιο αληθινά… πηγή
Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016
Αφιερωμένο στο σπαμ...
...Πάμε, τσάκα - τσάκα, για να μάθουμε να μην τάζουμε πολλά σε φίλους επώνυμους και ανώνυμους!
Το "ΘΑ" πρέπει και να φυτρώνει, κάποτεΣΣςςςς!
Πάμε ανώνυμε!
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια γειτονιά, σ' ένα φτωχόσπιτο με πολλά λουλούδια όμως, ζούσε μια γριά - μαμά, μ' ένα κοριτσάκι.
Φτώχεια πολύ...
Τί σαν έφερναν δώρα, τ' άλλα τ' αδελφάκια, που δούλευαν στα "ξένα";
....
Κι η γριά μαμά, δούλευε, μα, ντεν, έφταναν....
Δίπλα τους, άνθρωποι και σπίτια όμορφα, ακόμα και αρχοντικά.
Φίλοι ήταν, ναι, μα η κάθε πόρτα έκλεινε τα βράδια, κι η πόρτα απ' το σπιτάκι, απ' το κοριτσάκι... ήταν τότε- από σανίδια και σε κάθε φύσημα τ' αγέρα... ή κι από "κλωτσιές", άνοιγε.
Τότε, το κοριτσάκι, δεν είχε φως. Ή είχε; Δεν θυμάται. Μεγάλωσε τώρα, κι άλλο θέλει να θυμηθεί στα βιαστικά. Τό έχει τάξει. Έτυχε να το θυμηθεί εντόνως και στις 27/12/15, προέχει.
Παιχνίδια, δεν είχε. Έπαιζε με τα κοριτσάκια της γειτονιάς και τα παιχνίδια τους, την μέρα. Το βράδυ, έβλεπε στο ταβάνι τις σκιές, απ' τα κουρασμένα χέρια, της γριάς μάννας, που έπαιζε μαζί της, για να γελάσουν... υπό του χαμηλού, Φωτός της λάμπας...
Κούκλες, δεν είχε. Δεν θυμάται τίποτα από παιχνίδια.
Μια κούκλα σπασμένη, κι αυτή, την έχει δει σε φωτογραφία της εποχής. Δεν την θυμάται. Ίσως της την δανείσανε, για την φωτογραφία... όπως και τα ρούχα.
Αυτά, και πάω σύντομα, γιατί ... δεν με παίρνει!
Όχι, άλλο, βάθος!
....Ένα μεσημέρι, το κοριτσάκι πρέπει να ήτανε έξι, δεν ήταν; Παίζεται. Εκεί, κοντά.
....Εκεί κοντά, ήταν κι εκεί μεσημέρι! Κι οι φίλες της, είχαν πάει για ύπνο! Κι εκείνη, είδε! Ξέχασαν να πάρουν κοντά τους, τις κούκλες τους!
Ώ, πόσο πονηρό, αυτό το παιδί!
Έτρεξε να ληστέψει! Να τις χαϊδέψει, μόνη της! Να παίξει, να χορτάσει, να τις μιλήσει!
Και τότε....
Τιμωρήθηκε σκληρά!
Παντού, Θεός και βλέπει!
Το "ΘΑ" πρέπει και να φυτρώνει, κάποτεΣΣςςςς!
Πάμε ανώνυμε!
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια γειτονιά, σ' ένα φτωχόσπιτο με πολλά λουλούδια όμως, ζούσε μια γριά - μαμά, μ' ένα κοριτσάκι.
Φτώχεια πολύ...
Τί σαν έφερναν δώρα, τ' άλλα τ' αδελφάκια, που δούλευαν στα "ξένα";
....
Κι η γριά μαμά, δούλευε, μα, ντεν, έφταναν....
Δίπλα τους, άνθρωποι και σπίτια όμορφα, ακόμα και αρχοντικά.
Φίλοι ήταν, ναι, μα η κάθε πόρτα έκλεινε τα βράδια, κι η πόρτα απ' το σπιτάκι, απ' το κοριτσάκι... ήταν τότε- από σανίδια και σε κάθε φύσημα τ' αγέρα... ή κι από "κλωτσιές", άνοιγε.
Τότε, το κοριτσάκι, δεν είχε φως. Ή είχε; Δεν θυμάται. Μεγάλωσε τώρα, κι άλλο θέλει να θυμηθεί στα βιαστικά. Τό έχει τάξει. Έτυχε να το θυμηθεί εντόνως και στις 27/12/15, προέχει.
Παιχνίδια, δεν είχε. Έπαιζε με τα κοριτσάκια της γειτονιάς και τα παιχνίδια τους, την μέρα. Το βράδυ, έβλεπε στο ταβάνι τις σκιές, απ' τα κουρασμένα χέρια, της γριάς μάννας, που έπαιζε μαζί της, για να γελάσουν... υπό του χαμηλού, Φωτός της λάμπας...
Κούκλες, δεν είχε. Δεν θυμάται τίποτα από παιχνίδια.
Μια κούκλα σπασμένη, κι αυτή, την έχει δει σε φωτογραφία της εποχής. Δεν την θυμάται. Ίσως της την δανείσανε, για την φωτογραφία... όπως και τα ρούχα.
Αυτά, και πάω σύντομα, γιατί ... δεν με παίρνει!
Όχι, άλλο, βάθος!
....Ένα μεσημέρι, το κοριτσάκι πρέπει να ήτανε έξι, δεν ήταν; Παίζεται. Εκεί, κοντά.
....Εκεί κοντά, ήταν κι εκεί μεσημέρι! Κι οι φίλες της, είχαν πάει για ύπνο! Κι εκείνη, είδε! Ξέχασαν να πάρουν κοντά τους, τις κούκλες τους!
Ώ, πόσο πονηρό, αυτό το παιδί!
Έτρεξε να ληστέψει! Να τις χαϊδέψει, μόνη της! Να παίξει, να χορτάσει, να τις μιλήσει!
Και τότε....
Τιμωρήθηκε σκληρά!
Παντού, Θεός και βλέπει!
Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2016
Δέντρο... "Παράξενα" Δέντρα
....
.....
.... και μού τράβηξε την προσοχή.
Προχώρησα....
φωτογράφιζα,
ο ήλιος κρυφόπαιζε,
μα το δέντρο έσταζε!
...Έπεφτε πάνω μου, "τι;" δεν καταλάβαινα...
Ούτε σταγόνες υγρού, ούτε σκουπιδάκια ενός ξερού δέντρου...
...Παρ' όλο που έχω ανεβάσει το βιντεάκι, αδυνατώ, ακόμα, να το δω.
Αυτά.
.....
.... και μού τράβηξε την προσοχή.
Προχώρησα....
φωτογράφιζα,
ο ήλιος κρυφόπαιζε,
μα το δέντρο έσταζε!
...Έπεφτε πάνω μου, "τι;" δεν καταλάβαινα...
Ούτε σταγόνες υγρού, ούτε σκουπιδάκια ενός ξερού δέντρου...
...Παρ' όλο που έχω ανεβάσει το βιντεάκι, αδυνατώ, ακόμα, να το δω.
Αυτά.
Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2015
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)