"Εγώ παιδιά, αυτά είχα να σας πω. Μήπως ξέχασα και τίποτα άλλο;"

...Κι ύστερα, μετά από 10 χρόνια στο ίντερνετ, κατάλαβα...
πως δεν έχω τίποτ' άλλο να πω, ούτε να "κλέψω"!

Θυμήθηκα το Σχολείο και κείνο στο τέλος της κάθε εξέτασης απ' τον δάσκαλο:
"Εγώ παιδιά, αυτά είχα να σας πω. Μήπως ξέχασα και τίποτα άλλο;"

Ήξερα πως είχα ξεχάσει την ΟΡΓΗ!

Αυτή όμως ή την νιώθεις ή όχι!

Είναι τόσο διαφορετικές οι στιγμές των "οργών" μας, δύσκολος,  έως αδύνατος ο προγραμματισμός!

Σήκωσαν χέρι κάποιοι συμμαθητές, ευτυχώς!

Θα με συμπληρώσουν, κι ύστερα, αναλόγως τα κενά μου, θα συμπληρώσει τον βαθμό που αξίζω ο Δάσκαλος!

Σ' χώρα, Δάσκαλε! Δεν πρόλαβα! Είχα πάει σ' ένα πάρτυ!Αύριο! Θα διαβάσω ΚΑΛΑ, αύριο!

Από ΑΥΡΙΟ!

Yg. Αφού ακούσω λίγο μουσικούλα, όμως!!! Ε;

Γιάννης Χαρούλης mix-2014 (Τα αγαπημένα)

 

 

Μουσικός "Αέρας"

Μουσικός "Αέρας" 4809 - 4820

...Και "Φυσούσε" ένας αέρας, που λες, στέγνωνε Ψυχές!

"Πήγαινε! Έχει πολύ κόσμο!" είπε ο άντρας μου, μόλις ήρθε.

"Α, μπα! Μια χαρά το απολαμβάνω κι από δω!"

Ένα ΜΕΓΑΛΟ - ΜΕΓΑΛΟ, "Ευχαριστώ", κι ακόμα ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ "ΕΥΓΕ", σε όλους όσους άλλαξαν τον "Αέρα" μας, σήμερα!

"ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ"!

"ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ" στα όνειρα και στις προσπάθειες των παιδιών και καθηγητών, βεβαίως - βεβαίως!

Αυτά!

Τα βιντεάκια μου είναι αναμνήματα. Δεν τα είδα (απαιτεί κι αυτό χρόνο), κλείνω άλλη στιγμή, τυχόν ζούφιο, γιατί μπαινόβγαινα.

...Καθότι, συνάμα, σύζυγος, μάνα, κ.λ.π. γνωστά.

4809

ως

4815 (Δεν υπάρχει λόγος να είναι δημόσια όλα! Είναι και σκοτεινά! Μη σας ζαλίζω κιόλας! Τό 'χω το υπερβολικό, τό 'χω, πανάθεμά με!)

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

Σήμερα, εν έτη 2016, ημέρα Τετάρτη και ο μήνας είχε 8
είχα μπλέξει, σ' ένα γλέντι φιλικό.
Είχε όμορφες κουβέντες
και ξεχάστηκα, θαρρώ!

Υγ. Συνέχεια απ' τα σχόλια. Αυτή ήταν η κάρτα:

4815ΑΑΑ

*** Ώρα 2:28
...Μιλάμε για Επιμονή και Υπομονή, συν παράξενα... (τα λέμε αύριο αυτά)

ΤΟ ΣΩΣΤΟ στο 2:06 λεπτό και μετά.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΩΛΙΟΥΔΗΣ - ΟΤΑΝ ΜΕΤΡΩ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΥ... 

Να μείνει.

Έμεινε, έτσι κι αλλιώς!

Αχ!

ΜΑΝΩΛΙΟΥΔΗΣ Γ. "ΠΑΡΕ ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΑΓΚΑΛΙΑ 

"Επόμενα", λέει!

Ποτ - τουρσί

...Απορώ με μένα, απορώ, Γιάννη μ'!
Απορώ, πώς κόλλησα στο πηγάδι και στο Άλλο, μα την αλήθεια!

Γιάννης Πάριος (Απορώ) 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΡΙΟΣ - ΤΙ ΚΡΙΜΑ και Μαρινέλλα - Και καλύτερα

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΡΙΟΣ - ΤΙ ΚΡΙΜΑ 

Χρόνια είχα να τ' ακούσω!

Παλιό τραγούδι, πολύ παλιό!

Καθόμουνα στο κρεβάτι και σκεφτόμουνα, τα γενικά χάλια μας.

Μεταξύ αυτών, χωριό, καλοκαίρι που μπήκε και φεύγει γοργά, απ' αυτά κι απ' τ' άλλα, τον καιρό και τα "κόλπα" του, μαζί με τον κακό μας τον καιρό, τα "Σημάδια" μου... που είναι τόσα πολλά και επί της ουσίας, σχεδόν, αρνούμαι να τα "μεταφράσω", και (κεξ!), μετά από ένα μακρύ οδοιπορικό σκέψεων, είπα στον εαυτό μου ένα: "Κρίμα!" και σηκώθηκα, βαρέως.

...Ε, μετά, έψαξα και το τραγούδι.

Πάριος, κυλούσε στις φλέβες μου, αγρίως, τόσο που τον απέφευγα, για δεκαετίες, προκειμένου να με "πνίξει".

Δικαιώνεται, όμως, γιατί όντως, "ολόκληρη ζωή, πικράναμε" και δεν αναφέρομαι στο ερωτικό του τραγουδιού, αλλά στο γενικό.

Πικράναμε τα χώματά μας, γενικά.

Τα "φτύσαμε" και μας φτύνουν, όχι άδικα.

Έβρεχε όλη νύχτα.

Ούτε τον χειμώνα...! 

Η έρ'μη "γνώση", πατάει ένα κουμπάκι, ρυθμίζει καιρούς, υγείες, ψυχολογίες...κ.λ.π.

Τί κρίμα που "κοιμόμασταν", τί κρίμα!

***

Της ροής:

Μαρινέλλα - Και καλύτερα (Ν.Ιγνατιάδη) 1979

Καλύτερα, χειρότερα;

Κι αυτό παλιό, πολύ παλιό!

Χωρίς ανάπτυξη. Έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει "ανάπτυξη"! 

***

Κι ύστερα:

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΡΙΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ ΔΕΝ ΚΑΝΩ 

Και μαζί και ταυτόχρονα, το είδα!

Ζει, το γατάκι, ζει!

Νόμιζα πως είχα παραισθήσεις, χθες, ακούγοντας ξέπνοα "νιάου"!

Ναι, μόνο εκεί θα βρει αγάπη!

...Μαζεύτηκαν όλες οι ανησυχίες μου, εκεί!

Χάρηκα, γιατί έτσι... μπορώ καλύτερα!

Η από μακριά αγάπη, σώζει, αρκετές φορές!

 

 

 

Αχ! Ελλάδα, τί να πω;

  Υστερόγραφο και πρώτο:

Natalie Rassoulis μαζί με Ναταλία Ρασούλη και Vasso Allagianni Svarno.

18 ώρες ·

Το εξώδικο για το τραγούδι που τιτλοφορείται "Αχ Ελλάδα σ αγαπώ", κλεμμένο από το τραγούδι του Μανώλη Ρασούλη και της Βάσως Αλλαγιάννη έχει πάρει τον δρόμο του και συνυπογράφεται και από την συνθέτη του αυθεντικού τραγουδιού κα Αλλαγιάννη. Εκτός από το τίτλο, το "νέο" αυτό τραγούδι κάνει μια ύπουλη αναφορά στους στίχους του Μανώλη Ρασούλη. Κύριοι, εκτός από κλέφτες και ατάλαντοι, είστε και χυδαίοι. Θα τα πούμε στα δικαστήρια.

Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις

ΣχολιάστεΚοινοποιήστε

85Ερη Ριτσου και 84 ακόμη

***

Μανώλης Ρασούλης - Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ

Μανώλης Ρασούλης (1984)

Μουσική:  

Βάσω Αλαγιάννη

	1.	Μανώλης Ρασούλης
	2.	Νίκος Παπάζογλου
	3.	Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Φίλιππος Πλιάτσικας

Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά

Σκυ Φ τός - Σκυ Φ τή, γιατί;

...Μού έμεινε έντονα η σκηνή.
Σκυφτή... έγερνε...

Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Ειναι Νωρίς Ακόμη Μες Τον Κόσμο Αυτό (Ακυκλοφόρητο)

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης
Ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Δίσκος: 1982 "Μονόγραμμα" (ο δίσκος δεν κυκλοφόρησε ποτέ)

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτό, μ’ ακούς;
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ’ ακούς;
το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ’ ακούς;
σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ’ ακούς;
Είμ’ εγώ, μ’ ακούς; Σ’ αγαπώ, μ’ ακούς;
σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ’ ακούς;
που μ’ αφήνεις, που πας και ποιος, μ’ ακούς;
σου κρατεί το χέρι πάνω απ’ τους κατακλυσμούς.

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες,
θα `ρθει μέρα, μ’ ακούς;
να μας θάψουν κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ’ ακούς;
Να γυαλίσει απάνω τους η απονιά, μ’ ακούς;
των ανθρώπων και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει,
στα νερά ένα ένα, μ’ ακούς;

Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ’ ακούς;
κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ’ ακούς;
όπου κάποτε οι φιγούρες των αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ’ ακούς;
οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ’ ακούς;
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω,
περιμένουν οι άγγελοι με κεριά
και νεκρώσιμους ψαλμούς,
πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς;
ή κανείς ή κι οι δυο μαζί.

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ’ ακούς; της αγάπης,
μια για πάντα το κόψαμε, μ’ ακούς;
και δε γίνεται ν’ ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς;
σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς;
δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας,
που αγγίξαμε ο ίδιος, μ’ ακούς;
και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς.

Από τόσο χειμώνα κι από τόσους βοριάδες μ’ ακούς;
να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ ακούς;
μες στη μέση της θάλασσας
από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς;
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς;
με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς,
άκου, άκου.
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;
ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει, ακούς;
Είμ εγώ που κλαίω, είμ’ εγώ που φωνάζω, μ’ ακούς;
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς;

Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ’ ακούς;
κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ’ ακούς;
όπου κάποτε οι φιγούρες των αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ’ ακούς;
οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ’ ακούς;
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω,
περιμένουν οι άγγελοι με κεριά
και νεκρώσιμους ψαλμούς,
πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς;
ή κανείς ή κι οι δυο μαζί.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Ειναι Νωρίς Ακόμη Μες Τον Κόσμο Αυτό (Ακυκλοφόρητο) | Vasilis Papakonstantinou - Einai Noris Akomi Mes Ton Kosmo Auto (Akikloforito)

ΤΟ ΠΑΠΑΚΙ ΑΛΕΞΙΟΥ ΑΣΙΜΟΣ σπανιο 

 

Μη σου βγει! Είναι έκφραση παλαιάς κοπής

άπαπα

Όχι με τίποτα, ούτε καν να το σκέφτεσαι, κ.λ.π.
Γενικά αποτελεί μία παραδειγματική και μεγαλοπρεπή άρνηση, όπως για παράδειγμα το μεγαλοπρεπές «ΟΧΙ» των Ελλήνων απέναντι στους Ιταλούς πριν κάτι χρόνια (τα παραλέω βέβαια λίγο...). Είναι έκφραση παλαιάς κοπής και έφτασε στο αποκορύφωμά της τον Δεκέμβριο του 1999 όταν κυκλοφόρησε το CD «ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ» από το Δεσποινάκι (ομιλώ για την αοιδό Δέσποινα Βανδή), όπου περιέχονταν το ομώνυμο «Άπαπα», το οποίο έγινε αμέσως επιτυχία και χιλιοτραγουδήθηκε. Πλέον ο όρος τείνει να εξαφανιστεί αφού ολίγοι είναι αυτοί που τον χρησιμοποιούν.

πηγή

Ταμπακέρα

Γιώργος Παπαστεφάνου

8 ώρες · 

Θυμάμαι την έκπληξή μου όταν είδα τη μητέρα μου για πρώτη φορά να κρατάει στο χέρι της τσιγάρο. Ήμουν αρκετά μεγάλος πια και έκανα την απορία μου, ερώτηση: Τσιγάρο, εσύ; «Μα καπνίζω από 18 χρονών. Από το Κάιρο» μού απάντησε. «Αλλά δεν κάπνιζα μπροστά σας όσο ήσασταν παιδιά, γιατί...Πώς θα με πιστεύατε μετά, αν σάς έλεγα πως το τσιγάρο βλάπτει;». Ακόμα τότε τα πακέτα δεν γράφανε επάνω τους πως τα τσιγάρα είναι βλαβερά για την υγεία, ούτε δείχνανε εικόνες που τρομάζουν. Και τις «βλαβερές συνέπειες του καπνού» τις μαθαίναμε μόνο από νουθεσίες, ενδεχομένως κι απ'το υπέροχο ομώνυμο μονόπρακτο του Τσέχωφ, που έφηβος ακόμα το είχα δει με τον Βασίλη Διαμαντόπουλο στο Θέατρο Τέχνης της Σταδίου. Όμως στις πρώιμες ηλικίες, το κάπνισμα μοιάζει λίγο με τον «απαγορευμένο καρπό» του Παραδείσου. Δοκιμάζεις στα κρυφά τις πρώτες ρουφηξιές και πριν καλά-καλά το καταλάβεις, βρίσκεσαι να κρατάς ολόκληρο πακέτο. Στα είκοσί μου είχα γίνει ένας τέλειος καπνιστής, τρέχοντας να προλάβω Ραδιόφωνο, Πανεπιστήμιο, βόλτες, ξενύχτια, εκδρομές, μαζί και όλα τ'άλλα. Με το τσιγάρο σύντροφο στα μεράκια, τα ντέρτια, τους καημούς. Πριν σβήσει το ένα, άναβα το επόμενο. Έφτασα να καπνίζω τέσσερα πακέτα την ημέρα. Ώσπου αυτή η εξάρτηση με θύμωσε, δεν είπα όμως «το κόβω», είπα «ας μην καπνίσω σήμερα και βλέπουμε». Διάλεξα και μια καλή φάση της ζωής μου και με την πειθαρχία οδηγό, πέρασαν οι μέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες, πέρασαν έτσι επτά χρόνια. Σίγουρος πως είχα πια απαλλαγεί, έκανα τότε το σφάλμα να ανάψω το τσιγάρο κάποιων φίλων. Μια ρουφηξιά μονάχα στην αρχή, ύστερα λίγο περισσότερο και βήμα-βήμα ξανακύλησα. Ως τις 11 Μαρτίου του '90, που πήρα και πάλι την απόφαση. Και ακολουθώντας το ίδιο σύστημα, ξεφορτώθηκα για πάντα τον μπελά. Μόνο που το κακό είχε ήδη γίνει. Τα ανασύρω όλα αυτά απ'το παρελθόν με αφορμή την σημερινή παγκόσμια ημέρα κατά του καπνίσματος. Και θα συμπληρώσω την αφήγηση με έναν παλιό διάλογο και ένα παλιό τραγούδι. Κάποιο βράδυ, χρόνια πριν, η φίλη μου η Νινή Ζαχά θα άναβε στο μπαράκι της, το Snob, το εκατοστό πρώτο τσιγάρο της ημέρας. «Νινή, τί κάνεις εκεί;» τη μάλωσα, όταν την είδα να κρατάει τον αναπτήρα. «Και τί είσαι συ;» μού απάντησε. «Ο γιατρός ή η συνείδησή μου». Κι όσο για το τραγούδι, είναι η θρυλική «Ταμπακέρα», όχι με την Σοφία Βέμπο που το πρωτοπαρουσίασε στο θέατρο, αλλά με τη Μαίρη Λίντα εδώ. Από τη «Μουσική βραδιά» για τα αρχοντορεμπέτικα, που είχαμε ετοιμάσει με τη Δάφνη Τζαφέρη το φθινόπωρο του 1976.

Ταμπακέρα

Όταν μετά την εκπομπή, τής τηλεφώνησα για να την ευχαριστήσω που είχε πάρει μέρος στη «Μουσική βραδιά» με τα αρχοντορεμπέτικα, δεν συμμερίστηκε καθόλου τον δ...

YOUTUBE.COM

9 σχόλια26 κοινοποιήσεις

459Ερη Ριτσου και 458 ακόμη

Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις

ΣχολιάστεΚοινοποιήστε

Κι ύστερα _ Μαρινέλλα

Μαραβέγιας - Φάρος 

 

Politiki Kouzina - Στα Λιμάνια Ανάψανε Φωτιές 

 

Μουσική Κινηματογραφική

Το θυμήθηκα πρωί - πρωί, μετά μια μεγάλη βόλτα στο Φεις.

Αυλωνίτης-Αχ βρε, παλιομισοφόρια 

 Ήταν κοντά,

Φούστα κλαρωτή 

Κι αυτό, "πλησίον"! 

Ας πάει!

Ας πάει και το παλιάμπελο ~ Ρένα Βλαχοπούλου ~ 1962 

 

Οδός Ονείρων - Μάνος Χατζιδάκις 

 

 

Ο Πρόεδρος Πούτιν, γλυκύτατος!

Χορεύετε;
Γλυκύτατος!
Άκου, "βγάζει γέλιο"!
Προτιμώ να τραγουδάνε οι αρχηγοί, παρά να μάς πολεμάνε!

Ο Πρόεδρος Πούτιν βγάζει γέλιο τραγουδώντας το Bluberry Hill 

 

Μουσική

Άυπνη Πόλη - Θανάσης Παπακωνσταντίνου 

Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Στίχοι: Frederico Garcia Lorca


Όνειρο η ζωή δεν είναι
κι όποιος πόνεσε στον πόνο
πάντοτε θε να πονάει
κι όποιος θάνατο φοβάται
θα τον κουβαλάει στους ώμους.

Ψέμμα είναι πως κοιμούνται
στ' ουρανού τα φυλλοκάρδια.
Ούτε ένας δε σταλιάζει.
Μ' αν κανείς τα μάτια κλείσει
μαστιγώστε τον αδέρφια,
μαστιγώστε τον για να 'χει,
να 'χει ορθάνοιχτα τα μάτια
και φλεγόμενες πληγές.
Κανείς στο κόσμο δεν κοιμάται
ούτε ένας δεν κοιμάται.


No duerme nadie por el mundo. Nadie, nadie.
No duerme nadie.
Hay un muerto en el cementerio más lejano que se queja tres años
porque tiene un paisaje seco en la rodilla;
y el niño que enterraron esta mañana lloraba tanto
que hubo necesidad de llamar a los perros para que callase.
No es sueño la vida. ¡Alerta! ¡Alerta! ¡Alerta!
Nos caemos por las escaleras para comer la tierra húmeda
o subimos al filo de la nieve con el coro de las dalias muertas.
Pero no hay olvido, ni sueño:
carne viva.